The days which are wrapped in the scene of summer and to pass gently
An encounter with the girls repeated in the sunlight
Summer continues to where as well
She is waiting in the Air
...การเดินทางที่ยาวนานผ่านฤดูกาลจวบจนมาถึงฤดูร้อนครั้งที่ 1000
เรื่องราวของชายหนุ่มนักเดินทาง คุนิซากิ ยูคิโตะ
ที่ออกค้นหา"หญิงสาวมีปีกที่รอคอยอยู่บนฟากฟ้า"ตามคำสั่งเสียของมารดาผู้ล่วงลับ
โดยมี"พลังพิเศษ"ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด ทำให้สามารถควบคุมตุ๊กตาได้โดยไม่ต้องใช้มือสัมผัส
ยูคิโตะออกเดินทางโดยยึดอาชีพเชิดหุ่นละครเลี้ยงตัวเอง
จวบจนเดินทางมาถึงยังเมืองชนบทติดชายทะเลเล็กๆแห่งหนึ่ง
และที่นี่เอง ที่เขาได้พบกับ คามิโอะ มิสุซุ เด็กสาวแปลกหน้าที่เข้ามาตีสนิทด้วย
สาวน้อยผู้ที่รู้สึกว่า "มีตัวเองอีกคนอยู่บนฟ้าที่แสนไกลนั่น"
ลิขิตฟ้าพาเขาและเธอมาพบกัน เพื่อบรรลุ "คำมั่นสัญญา" เมื่อครั้งกาลก่อนให้ลุล่วง...
ฤดูร้อนที่ยังคงดำเนินต่อไป "เธอ"คนนั้นก็ยังรอคอย"เขา"อยู่ใน... "Air"
สำหรับ Air เป็นอนิเมที่ถูกสร้างจากเกมที่ได้รับความนิยมสูงในญี่ปุ่น
โดยเป็นผลงานจากค่าย Key/VisualArt's ที่เคยฝากผลงานเลื่องชื่อมาแล้วอย่าง One และ Kanon
จนในที่สุดก็ออกมาเป็นอนิเมจอแก้ว และยังมีกำหนดฉากอนิเมภาคหนังโรงในอีกไม่ช้านี้ด้วย
Air จะมีเรื่องราวและเนื้อหาที่แตกต่างไปจาก One หรือ Kanon ตรงที่
ไม่ได้เน้นไปทางเรื่องราวความรักของหนุ่มสาวเท่าไหร่ แต่กลับเน้นไปที่เนื้อหาเรื่องความผูกพันของสายเลือด
ระหว่างพี่กับน้อง ระหว่างแม่กับลูก บนรากฐานของคำพูดที่ว่า "ความสุขที่แท้จริงในชีวิตคนเราคืออะไร"
ทำให้ Air มีเนื้อหาที่ลึกซึ้งกินใจผู้ที่ได้ติดตาม จนเป็นที่มาของความสำเร็จที่ท่วมท้นในปัจจุบัน
ในส่วนของอนิเมนี้เองก็ เป็นอีกสื่อที่จะทำให้ผู้ชมเข้าถึงเรื่องราวของ Air ได้เข้าใจง่ายยิ่งขึ้นกว่าในเวอร์ชั่นเกม
ที่เล่าบรรยายเรื่องราวผ่านทางตัวอักษรเป็นหลัก เหล่าตัวละครที่มีชีวิตชีวาบอกเล่าเรื่องราวผ่านภาพและเสียง
ประกอบกับเพลงและดนตรีที่แสนไพเราะลึกซึ้งกินใจ จนไม่เป็นที่แปลกใจที่มีหลายคนที่ติดตาม Air
อย่างใกล้ชิดตั้งแต่ต้นจนจบจะหลั่งน้ำตาออกมาให้กับความประทับใจของเรื่องราว
แล้วคุณล่ะ? จะไม่ลองมาสัมผัสกับ Air นี้บ้างหรือ?
credte : http://etcetera.onlinegaming.in.th/anime/Air.htm
Air TV OP Theme - โทริ โนะ อุตะ(บทกลอนวิหค)
เนื้อร้อง : Key, ทำนอง : โอริโตะ ชินจิ, เรียบเรียง : ทาคาเซะ คาซุยะ, ขับร้อง : Lia
พวกเรามองรอยเมฆจากเครื่องบินที่ลับฟ้าไป
ท่ามกลางแดดที่เจิดจ้า ได้แต่ลดมือที่ยื่นออกไปลงด้วยความเจ็บใจ
ณ.สถานที่ที่ยังไปไม่เคยถึง ก็ยังคงอยู่อีกแสนไกล
ได้แต่เฝ้ามองและอธิษฐานเงียบๆเพียงลำพัง
เหล่าเด็กน้อยที่เดินไปตามรางรถไฟในฤดูร้อน
ในมือทั้งคู่ คือความปรารถที่จะโบยบินออกไป
วิ่งไล่ตามหารอยเมฆของเครื่องบินที่ลับฟ้าไป
ข้ามเนินเขาลูกนั้น ดูไม่เปลี่ยนแปลงไปจากวันเก่าเลย
ที่ไม่ว่าเมื่อใดก็จะยังมีพวกเราอยู่ที่นั่นเสมอ
ความเข้มแข็งประดุจเทพสมุทรนั้น จะคอยคุ้มครองพวกเราเสมอ
